Coronavirus: Infos für Beschäftigte

Corona and labour law

COVID-19

Corona and labour law

Overview of the rights and issues that concern people employed in the healthcare and welfare sectors in: English, Turk, Română, Polski, český and Espanol.
Coronavirus - together we do it! Bild von Gerd Altmann auf Pixabay Coronavirus - together we do it!
  • What personnel need to know

    The following frequently asked questions relate to the work of people employed in the heathcare and social welfare sectors, such as cleaning personnel in hospitals or nursing homes. We have compiled an overview of their rights and the issues that concern them.

  • We do not have a (sufficient) supply of personal protective equipment (i.e. masks, coveralls, disinfectants, etc.) in our unit. Am I required to work without personal protective clothing and equipment?

    Generally speaking, no. Yet in the current critical situation, both employees and their employers often find themselves forced to choose between two alternatives: protecting themselves or providing proper care for patients/residents.

    Regulations regarding the health and safety of employees are still in force, and employers are obliged to do everything in their power to ensure that their employees are not exposed to the risk of possible infection with the coronavirus.

    In the event that an employer fails to meet his obligation to provide care and protection in accordance with Art. 618 of the German Civil Code (BGB), affected employees are entitled to exercise their right to refuse performance, as confirmed, for example by the ruling of the Federal Labor Court (BAG) dated 18 October 2017 (10 AZR 330/16). This applies only to the specific tasks for which the necessary safety measures are missing. The right to refuse performance does not apply to other tasks.

    The current shortage of personal protective clothing/equipment poses ethical and moral questions that cannot be answered without reference to the specific situation in question.

    The following principles apply in cases involving a shortage or lack of personal protective clothing/equipment:

    • It is essential to approach the problem as a team. Look for solutions that are acceptable to everyone in the team. This will enable you to develop and agree upon a common approach in cases in which the employer fails or is unable to meet his obligation to provide sufficient care and protection.
    • File a hazard complaint in order to protect yourselves against liability risks. Explain to your employer that your work cannot be performed in accordance with applicable regulations and occupational standards. It is also very important to file a hazard complaint as a means of documenting a possible occupational illness. Multiple hazard complaints should be filed.
    • Complaints can also be filed with the works council/employee representative body in accordance with the Works Council Constitution Act/Personnel Representation Act/Employee Representation Law. The body responsible for representing the interests of employees must make a concerted effort to remedy the situation in question in order to protect employees, other patients and colleagues as well as employees’ families against the transmission of infectious disease while ensuring the ability of the institution to function properly.
    • Those who feel that they have no choice but to exercise their right to refuse performance should seek advice from their union representative in advance in order to assess the risks involved from the perspective of labor law. 

    Recommendations by the Federal Institute for Occupational Safety and Health (BAUA) regarding hygiene measures and protective clothing.

  • I currently belong to the risk group and have to take special precautions in order to protect myself from infection. Can my employer force me to work with patients/residents/clients in particularly dangerous areas? Can my employer demand that I inform him of any illnesses and symptoms I may have?

    All employees who are capable of working are required to report for work. However, employees in risk groups, including elderly individuals and those with chronic illnesses, must be adequately protected and should not be assigned to provide care or treatment for infected or potentially infected patients. They have the right to be reassigned to units that pose no dangers or are distant from patients without being occupationally reclassified or suffering other disadvantages.

    It is impossible to make general statements regarding measures to be taken in order to protect people in risks groups. Specific occupations are affected differently due to differences in the mode of transmission. According to the Occupational Safety Act, employers are required to do everything in their power to ensure that employees are not exposed to health/safety risks in their work or that such risks are reduced to a minimum. 

    In order to satisfy this requirement, employers must be informed about the specific health risks of their employees. Employees must contact their family doctor or a specialist (by telephone, if necessary) and have a physician’s certificate forwarded to them by mail or e-mail.

    Such certificates should show that the employee in question belongs to a risk group defined by the Robert-Koch-Institut (RKI) due to an existing diagnosed illness. It is not necessary, however, that the employer be informed of the nature of the illness or diagnosis. The employer is merely entitled to receive a certificate indicating that the employee belongs to a risk group and must be afforded special protection against infection with the coronavirus and thus cannot perform specific duties specified in his/her employment contract at the time in question.

    The RKI lists the groups of individuals in each risk group in Chapter 2 (Progression of the disease and demographic influences) of its document entitled “SARS-CoV-2 Steckbrief zur Coronavirus-Krankheit-2019 (COVID-19).” The list issued by the RKI is not exhaustive. There are other conceivable medical reasons that justify a higher risk classification. It is up to the certifying physician to assess the risk involved. The RKI has published helpful information in Individuals with elevated risks.

    A physician’s certificate is submitted to the employer. The employer is obliged within the context of his duty to provide care (Art. 618 BGB) to consider the possibility of assigning the employee different, less dangerous duties.

    Employees of smaller business enterprises that have no corporate employee representatives may contact the “company doctor” at any time for the purpose of discussing their related concerns. The “company doctor” can then initiate reasonable safety measures in conjunction with the employer.

    Employees of organizations that have corporate employee representative bodies also have this option, but they may also choose to consult the works or staff council at any time. Ideally, the employee representative body will then consult with the corporate occupational safety specialists and company doctors regarding protective measures to be taken for acutely endangered employees.

  • I work with patients infected with the coronavirus. Can I demand to be assigned to a less dangerous unit or exempted from duty because I wish to avoid endangering my children or older relatives at home? (risk group)

    There is no such entitlement under labor law, and the recommendations of the Robert-Koch-Institut do not address this issue. We recommend that you discuss possible solutions with your employer, the corporate occupational safety specialists, the works council or your employee representatives. Working with colleagues within a team is much more effective than acting solely on your own.

  • Is Covid-19 considered an occupational disease?

    An infection with the SARS-CoV-2 virus is usually not an accident at work. Why is that? Because a pandemic is a so-called general hazard - a hazard to which all insured persons are exposed at the same time and with the same severity also outside the workplace. An occupational disease can, however, be present if employees are exposed to a significantly higher risk of infection at their workplace than others - for example in the health service, in medical facilities, in welfare institutions or in laboratories (Occupational Disease 3101, Infectious diseases).

    There are basically three conditions for recognition as an occupational disease:

    • Contact with persons infected with SARS-CoV-2 in their professional activity,
    • relevant symptoms of illness, for example fever or cough, and
    • PCR-test confirmed virus infection.

    If you suspect that there is a link between a possible SARS-CoV-2 infection and your occupational activity please contact your treating physician or company doctor. The employee representative must be informed and must countersign the accident report. Doctors and employers are obliged to notify the competent statutory accident insurance institution of any justified suspicion of an occupational disease.

    If this is not done, insured persons may informally report the suspicion of an occupational disease themselves.

    If the infection is recognised as an occupational disease, this has many advantages for those affected:

    • If an occupational infection is suspected - for example, if there has been direct contact with an infected person at work - the costs of a SARS-CoV-2 test are also covered retrospectively.
    • The statutory accident insurance covers the costs of medical treatment and, if necessary, medical, occupational and social rehabilitation.
    • Pension payments in the event of a permanent reduction in earning capacity
    • In the event of death, survivor's pension for survivors

    In the case of publicly funded institutions, the regional accident insurance fund or the municipal accident insurance association is responsible. In the case of private or church-run institutions, the Berufsgenossenschaft für Gesundheitsdienst und Wohlfahrtspflege (BGW) is responsible.

    Link to the hazard notification: Gefährdungsanzeige

  • Does a mouth-nose cover count as personal protective equipment?

    Generally, a distinction must be made between non-medical and medical products in the field of mouth-nose protection. The Federal Institute for Drugs and Medical Devices (BfArM) writes: "A distinction must be made between masks which are produced as makeshift mouth-nose masks from commercially available textiles (1. "community masks") and those which, due to the fulfilment of relevant legal requirements and technical standards, represent protective masks with a assured protective effect (2. medical face masks and 3. filtering half masks). See also BfArM’s instructions on the use of self-made masks (so-called "community masks"), medical face masks, as well as filtering half masks (FFP1, FFP2 and FFP3) in connection with the coronavirus (SARS-CoV-2 / Covid-19), as of March 31, 2020.

    In terms of the so-called community masks/mouth/nose covers (MNB), the Federal Institute for Occupational Safety and Health (BAUA) elaborates: "The textiles used do not meet the requirements of personal protective equipment. The mouth-nose covers therefore do not offer the same protection as particle filtering protective masks as specified in DIN EN 149 and are not personal protective equipment, respiratory protection or medical devices". (Answers on the use of protective masks and other protective equipment, as of 27.05. 2020) As a consequence, the Robert Koch Institute (RKI) states: "In the medical field and in nursing care, close physical contact is often unavoidable and therefore surgical mouth and nose protection (MNS) and so-called particle-filtering half masks (FFP2/FFP3 mask) are part of the standard personal protective equipment used in occupational safety and infection control" (Epidemiological Bulletin 19|2020 7 May 2020, Robert Koch Institute, page 3)

    Community masks are therefore part of the clothing and not personal protective equipment. The instruction to wear such community masks is therefore a gowning instruction, which is subject to co-determination. According to the above, references to corresponding official decrees can be rejected as incorrect. Only the surgical mouth-nose protection (MNS) and particle-filtering half masks are appropriate personal protective equipment and comply with official regulations.

 

 

  • Lo que los empleados deben saber

    Éstas son preguntas frecuentes sobre el trabajo en la crisis del coronavirus para los empleados de atención sanitaria y servicios sociales. La pandemia trae consigo desafíos para los empleados, por ejemplo, el personal de limpieza de los hospitales o de las residencias de mayores. Aquí hemos recopilado qué deben tener en cuenta y cuáles son sus derechos.

  • No tenemos (suficiente) equipo de protección (es decir, mascarillas, batas protectoras, desinfectantes) en nuestra zona. Pese a ello, ¿tengo que trabajar sin equipo de protección?

    De forma general, no. Al mismo tiempo, en la situación excepcional actual, tanto el/la empleado/a individual como el empleador se encuentran en la situación de tener que sopesar entre dos males/riesgos: la autoprotección por un lado, el cuidado de los pacientes/residentes/usuarios por el otro.

    Las normas de protección de la salud y seguridad en el trabajo de los empleados siguen siendo de aplicación y el empleador debe hacer todo lo posible para evitar que los empleados se vean amenazados por una posible infección con el coronavirus.

    Si el empleador no cumple con estos deberes de cuidado y protección que se derivan, entre otros, del artículo 618 del BGB (Código Civil alemán), el empleado/la empleada en cuestión puede tener, en la opinión predominante, derecho a rechazar el cumplimiento de sus servicios (Corte Federal del Trabajo de 18 de octubre de 2017 - 10 Número de expediente 330/16). Este derecho se refiere siempre sólo a las actividades concretas en las que faltan las medidas de protección necesarias. Para todas las demás actividades no existe el derecho a rechazar el cumplimiento de servicios.

    La actual escasez de medios de protección plantea cuestiones éticas y morales que no pueden ser respondidas desde la distancia.

    En caso de falta de equipo de protección o de defectos en el mismo:

    • Es esencial abordar el problema de forma conjunta. Buscad soluciones comunes en los equipos que sean aceptables para todos. De esta manera, se puede considerar y acordar un comportamiento común si el empleador no cumple o no puede cumplir con sus deberes de cuidado.
    • Presentad notificaciones de riesgo laboral para reducir el riesgo de responsabilidad civil. Indicad al empleador que el trabajo no se ha podido realizar de acuerdo con los reglamentos y normas profesionales requeridas. La notificación de riesgo es también muy importante para documentar una posible enfermedad laboral. Las notificaciones de riesgo se deben presentar repetidas veces.
    • También es posible presentar una queja ante el comité de empresa/consejo de personal/representación de los empleados en virtud de la Ley sobre los comités de empresa / Ley de representación de personal / Derecho de representación de los empleados. El órgano de representación de la empresa debe trabajar para remediar la queja. Esto sirve para la autoprotección de los empleados, así como para la protección de otros pacientes, colegas y el entorno de los empleados de la transmisión, así como para el mantenimiento de la capacidad de funcionamiento del centro.
    • Si no ve otra posibilidad que la de ejercer su derecho a rechazar el cumplimiento de servicios, debe solicitar previamente el asesoramiento del secretario de su asociación profesional para evaluar el riesgo en el marco del Derecho del trabajo.

    Recomendaciones del Instituto Federal de Seguridad y Salud Ocupacional sobre medidas de higiene e indumentaria de protección. 

  • Actualmente pertenezco al grupo de riesgo y debo protegerme especialmente de una infección. ¿Mi empleador puede obligarme a trabajar con pacientes/residentes/usuarios en áreas especialmente expuestas al peligro? ¿El empleador me pedirá información sobre qué enfermedades y posibles síntomas tengo?

    Los empleados que son aptos para el trabajo están generalmente obligados a presentarse a trabajar. Al mismo tiempo, los empleados de los grupos de riesgo, como los enfermos crónicos y los empleados de más edad, deben ser protegidos y no deberían trabajar directamente en el cuidado de pacientes infectados o potencialmente infectados. Tienen derecho a ser trasladados a zonas no peligrosas/separadas de los pacientes conservando su clasificación y sin otras desventajas.

    No es posible dar una respuesta general a la pregunta de qué hay que hacer concretamente para proteger a los grupos de riesgo. En caso de pandemia, los grupos profesionales individuales se ven afectados en diversos grados debido a las vías de transmisión. Según la Ley de seguridad y salud en el trabajo, el empleador está obligado a organizar el trabajo de manera que se eviten o se reduzcan al mínimo los riesgos.

    Para ello es necesario que el empleado o la empleada informe al empleador sobre su especial riesgo para la salud. El empleado o la empleada se debe poner en contacto (dado el caso, por teléfono) con su médico de cabecera o especialista y hacer que le expida un certificado médico que le envía por correo postal o por e-mail.

    El certificado médico debe documentar que el empleado o la empleada pertenece a un grupo de riesgo definido por el Instituto Robert Koch (RKI) debido a una enfermedad preexistente. No es necesario que el empleador sepa qué enfermedades existen y qué diagnóstico está asociado a ellas. El empleador sólo tiene derecho a un certificado médico en el que conste que el empleado o la empleada pertenece al grupo de riesgo y debe estar especialmente protegido contra el contagio del coronavirus, de modo que las actividades definidas en el contrato de trabajo o las actividades individuales no pueden llevarse a cabo en la actualidad.

    El Instituto Robert Koch ofrece un listado de los grupos de personas que pertenecen al grupo de riesgo en su "SARS-CoV-2 Informe sobre la enfermedad del coronavirus-2019 (COVID-19)" en el capítulo "2. Evolución de la enfermedad e influencias demográficas". La lista del Instituto Robert Koch no es concluyente. Se pueden considerar otras razones médicas que plantean un riesgo elevado. Es el médico/la médica quien debe juzgarlas. El Instituto Robert Koch ha publicado guías de asistencia para personas con un riesgo elevado.

    El certificado médico debe ser presentado al empleador. En el marco de sus deberes de cuidado (§ 618 del Código Civil alemán), el empleador debe examinar posibilidades de empleo alternativas que sean menos peligrosas.

    En las empresas más pequeñas sin órgano de representación de la empresa, los empleados y empleadas pueden ponerse en contacto con el médico / la médica de la empresa en cualquier momento para discutir sus preocupaciones al respecto. El médico / la médica de la empresa puede introducir medidas de protección adecuadas en la empresa.

    En las empresas con órgano de representación de la empresa, los empleados también tienen esta opción, pero alternativamente siempre pueden recurrir al comité de empresa, consejo de personal o representación de los empleados. Lo ideal es que el órgano de representación de la empresa, los especialistas en seguridad laboral nombrados por el empleador y los médicos de la empresa se pongan de acuerdo sobre las medidas de protección para los empleados que corren un riesgo especial.

  • Trabajo con infectados por el corona. ¿Puedo solicitar un trabajo en una zona menos peligrosa o dejar de trabajar porque no quiero poner en peligro a mis hijos o parientes ancianos en casa? (Grupo de riesgo)

    No existe ningún derecho en virtud de la legislación laboral y las recomendaciones del Instituto Robert Koch no contienen ninguna declaración al respecto. Es recomendable buscar soluciones con el empleador, el especialista en seguridad laboral, el médico / la médica de la empresa, el comité de empresa/consejo de personal/representación de los empleados. Actuar junto con los y las colegas en un equipo es mejor que actuar solo.

  • ¿Cuenta el Covid-19 como enfermedad laboral?

    Una infección con el virus SARS-CoV-2 no suele ser un accidente de trabajo. Esto se debe a que la pandemia es un llamado peligro general, un peligro al que las personas aseguradas están expuestas al mismo tiempo y con la misma severidad fuera del trabajo. Sin embargo, puede haber una enfermedad laboral si los empleados estuvieron expuestos a un riesgo de infección significativamente más alto que otros debido a su trabajo, por ejemplo, en el servicio de salud, en instituciones médicas, en los servicios de protección social o en laboratorios (Enfermedad laboral 3101 Enfermedades infecciosas).

    Existen básicamente tres condiciones para el reconocimiento como enfermedad laboral:

    • Contacto con personas infectadas con el SARS-CoV-2 en el marco de la actividad profesional,
    • Síntomas relevantes de la enfermedad, por ejemplo, fiebre o tos, y
    • Una prueba del virus mediante un test PCR.

    En caso de sospecha de infección con SARS-CoV-2, se debe informar al médico / a la médica tratante o al médico / a la médica de la empresa sobre una posible relación laboral con la eventual infección. Se debe informar al órgano de representación de la empresa, que debe refrendar la notificación del accidente. Las médicas y los médicos, así como los empleadores, tienen la obligación de notificar a la institución competente del seguro obligatorio de accidentes toda sospecha justificada de una enfermedad laboral.

    Si esto no sucede, los asegurados pueden informar informalmente de las sospechas de una enfermedad laboral por sí mismos.

    Si la infección es reconocida como enfermedad laboral, los afectados tienen muchas ventajas:

    • En caso de sospecha de infección laboral, por ejemplo, si se ha producido un contacto directo con una persona infectada en el trabajo, los costes de una prueba de SARS-CoV-2 también se cubren con carácter retroactivo.
    • El seguro obligatorio de accidentes cubre los gastos de tratamiento médico y, si es necesario, de rehabilitación médica, laboral y social.
    • Pagos de pensiones en caso de reducción permanente de la capacidad laboral
    • Pensión de supérstites para familiares en caso de fallecimiento

    En el caso de las instituciones públicas, la responsabilidad recae en la caja de accidentes regional o en la asociación municipal de seguros de accidentes. En el caso de instituciones privadas o eclesiásticas, la responsabilidad recae en la Berufsgenossenschaft für Gesundheitsdienst und Wohlfahrtspflege (Asociación profesional para servicios de la salud y de protección social, BGW por sus siglas en alemán).

    Enlace a notificación de riesgos: Notificación de riesgos

  • ¿Una máscara buconasal cuenta como equipo de protección personal?

    Básicamente, hay que distinguir entre los productos no médicos y los productos médicos en el ámbito de la protección buconasal. El Instituto Federal de Medicamentos y Dispositivos Médicos de Alemania (BfArM por sus siglas en alemán) escribe al respecto: "Hay que distinguir entre las máscaras que se fabrican como máscaras buconasales improvisadas a partir de materiales disponibles en el mercado (1. "mascarillas comunitarias") y las que, por cumplir los requisitos legales y las normas técnicas pertinentes, representan máscaras de protección con un efecto protector prometido (2. máscaras faciales médicas y 3. mascarillas filtrantes).“ Véase también Indicaciones del BfArM para el uso de máscaras de fabricación propia (las llamadas "mascarillas comunitarias"), máscaras faciales médicas y mascarillas filtrantes (FFP1, FFP2 y FFP3) en relación con el coronavirus (SARS-CoV-2 / Covid-19), versión del 31.03.2020.

    Sobre las llamadas mascarillas comunitarias/máscaras buconasales (MNB por sus siglas en alemán), el Instituto Federal de Seguridad en el Trabajo y Medicina Laboral alemán (BAUA por sus siglas en alemán) escribe: "Los materiales utilizados no cumplen los requisitos del equipo de protección personal. Por este motivo, las máscaras buconasales no protegen como las mascarillas filtrantes de partículas según DIN EN 149 y no son equipo de protección personal, protección respiratoria ni producto médico." (Respuestas a Uso de mascarillas y otros equipos de protección, versión del 27.05.2020). Como consecuencia, el Instituto Robert-Koch (RKI) establece lo siguiente: "En el ámbito médico y en el del cuidado, muchas veces es inevitable un contacto físico estrecho, motivo por el cual la protección buconasal quirúrgica (MNS) y las llamadas mascarillas filtrantes de partículas (máscara FFP2/FFP3) pertenecen al estándar de los equipos de protección personal utilizado en la seguridad en el trabajo y en la protección contra las infecciones .“ (Boletín epidemiológico  19|2020 7 de mayo de 2020, Instituto Robert Koch, página 3)

    Por lo tanto, las máscaras comunitarias forman parte de la indumentaria y no del equipo de protección personal. La orden de llevar esas máscaras comunitarias es, por lo tanto, un código de vestimenta, que debe ser coordinado junto con el grupo de interés respectivo. De acuerdo con lo anterior, las referencias a los decretos oficiales correspondientes pueden ser rechazadas por ser incorrectas. Sólo la protección buconasal quirúrgica (MNS) y las mascarillas filtrantes de partículas son un equipo de protección personal adecuado y cumplen con los reglamentos oficiales.

 

 

  • Çalışanların neleri bilmesi gerekiyor?

    Aşağıda sağlık ve sosyal alanda çalışanların Korona krizindeki hak ve görevleriyle ilgili en sık yöneltilen sorulara cevaplar bulunuyor. Pandemi, örneğin hastane ve bakım evlerinin temizliğinde çalışanlar için özel zorluklar getiriyor. Nelere dikkat etmeleri  ve hangi haklarının olduğu konusunda bilmeleri gerekenleri topladık.

  • Çalıştığım alanda (yeterli) koruyucu donanım (yani ağız koruması, koruyucu önlük, dezenfektan) yok . Buna rağmen, donanım olmadan, çalışmak zorunda mıyım?

    Prensip olarak hayır. Ancak mevcut istisnai durumda, hem tek tek çalışanlar hem de işveren iki kötülük / risk arasında tercih yapmak zorunda kalmaktadır: Bir yanda kendini koruma, diğer yanda hastalar / sakinler / müşterilerin bakımı.

    Çalışanların iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili düzenlemeler uygulanmaya devam etmektedir ve işveren, çalışanların Corona Virüsü ile olası bir enfeksiyondan dolayı tehlike altında kalmasını önlemek için mümkün olan her şeyi yapmak zorundadır.

    İşveren diğer şeylerin yanı sıra, § 618 BGB'ye göre zorunlu olduğu bakım ve koruma yükümlülüğünü yerine getirmezse çalışanların çalışmayı reddetme hakkı olabilir (BAG, 18 Ekim 2017 - 10 AZR 330/16). Bu her zaman sadece gerekli koruyucu önlemlerin eksik olduğu somut alandaki işleri ifade eder. Diğer işler için çalışmayı reddetme hakkı yoktur. Mevcut koruyucu malzeme eksikliği, uzaktan cevaplandırılması mümkün olmayan etik ve ahlaki soruları gündeme getirmektedir.

    Koruyucu donanımın yetersiz veya eksik olması durumunda: Bununla hep birlikte başa çıkmak esastır. Ekiplerinizde herkes için makul olan ortak çözümler bulun. Dolayısıyla, işveren bakım görevine uymuyorsa / uyamuyorsa, ortak bir tavır düşünebilir ve oylanabilir.

    • Sorumluluk riskinden kurtulmak için tehlike bildirimlerinde bulunun. İşverene, işin yönetmeliklere ve mesleki açıdan gerekli standartlara göre yapılamadığını gösterin. Olası bir meslek hastalığını belgelemek için de tehlike bildirimi çok önemlidir. Risk bildirimleri birkaç kez yapılmalıdır.
    • İşyeri işçi temsilciliği (BR), personel temsilciliği (PR) veya işçi temsilciliğine, İşyeri Teşkilat Yasası'na/Personel Teşkilat Yasası'na/ işçi temsilciliği yasasına göre şikayette bulunma olanağınız vardır. İşyerindeki temsilcilik şikayeti düzelttirmek için çalışmak zorundadır. Bu, çalışanların kendilerini korumalarının yanı sıra diğer hastaların, iş arkadaşlarının ve çalışanların çevresindeki kişilerin bulaşmaya karşı korunmasının yanı sıra tesisin işlevselliğinin korunmasına da hizmet eder.
    • Çalışmayı reddetme hakkını kullanmaktan başka bir yol görmeyen herkes, iş hukukuyla ilgili riski değerlendirebilmek için sendika sekreterine danışmalıdır.

    Hijyen önlemleri ve koruyucu giysiler hakkındaki Federal İş Güvenliği ve Sağlığı Enstitüsü (BAUA) önerilerini alttaki linkten edinebilirsiniz.

  • Şu andaki hastalıkla ilgili risk grubuna mensubum ve kendimi özellikle enfeksiyona karşı korumak zorundayım. İşverenim beni özellikle tehlikeli bölgelerdeki hasta / sakin / müşterilerle çalışmaya zorlayabilir mi? İşveren bana hangi hastalıkları ve olası semptomlarımı soruyor?

    Çalışabilecek durumdaki çalışanlar genelde işe gelmekle yükümlüdür. Ancak kronik hasta ve daha yaşlı çalışanlar gibi risk gruplarındaki çalışanlar korunmalı ve enfekte olmuş durumda veya potansiyel enfekte hastaların doğrudan bakımında  görevlendirilmemelidir. Ücret grubunuz korunarak ve başka dezavantajlar olmaksızın, tehlikeli olmayan /hastalardan uzak alanlarda çalışma hakkına sahipsiniz.

    Yüksek riskli grupları korumak için ne yapılması gerektiğine dair genel bir cevap yoktur. Bir pandemi durumunda, bireysel meslek grupları bulaşma yolları nedeniyle farklı derecelerde etkilenir. İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'na göre, işveren işi bir tehlikeden mümkün olduğunca kaçınılacak veya asgari düzeyde tutulacak şekilde planlamakla yükümlüdür.Bunun için  çalışanın işverenini özel sağlık riski hakkında bilgilendirmesi gerekir. Çalışan (gerekirse telefonla) ev doktoruna veya uzman doktora başvurarak posta veya e-posta yoluyla sağlık durumunu gösteren rapor gönderilmesini sağlayabilir.

    Rapor, çalışanın daha önceki bir hastalık nedeniyle Robert Koch Enstitüsü (RKI) tarafından tanımlanan bir risk grubuna ait olduğunu belgelemelidir. İşverenin hangi hastalıkların var olduğunu ve bunlarla hangi tanının ilişkili olduğunu bilme hakkı yoktur. İşverenin yalnızca  çalışanın risk grubuna ait olduğunu ve iş sözleşmesine göre belirlenen veya yaptığı tek tek bazı işleri sürdüremeyeceğini, Corona Virüsü bulaşmasına karşı özel olarak korunması gerektiğini belirten tıbbi rapor alma hakkı vardır. RKI, hangi grupların risk gruplarına dahil olduğunu aşağıdaki "Coronavirus Hastalığı-2019 (COVID-19)" SARS-CoV-2 Bilgi Formunda sıralamıştır.

    Rapor işverene verilir. İşveren bakım görevinin çerçevesinde (§ 618 BGB),  alternatif ve daha az tehlikeli işlerde çalıştırmayı araştırmak zorundadır. İşyeri işçi temsilciliği olmayan  küçük şirketlerde çalışanlar endişelerini ve isteklerini dile getirmek için istedikleri zaman işletme doktoruna başvurabilirler. İşletme doktoru işvereni mantıklı koruyucu önlemler konusunda yönlendirebilir. İşyeri işçi temsilciliğinin olduğu işletmelerde çalışanlar da bu seçeneğe sahiptir, ancak alternatif olarak istedikleri zaman işyeri işçi temsilciliği (BR), personel temsilciliği (PR) veya işçi temsilciliğiyle iletişim kurabilirler. İdeal durumda işyeri işçi temsilciliği, özellikle riskli çalışanlar için koruyucu önlemler konusunda anlaşmaya varacaktır.

  • Korona enfeksiyonlu insanlarla çalışıyorum. Çocuklarımı veya evdeki yaşlı akrabalarımı tehlikeye atmak istemediğim için daha az tehlikeli bir alanda çalışmayı veya izine çıkmayı isteyebilir miyim? (Risk grubu)

    İş hukukuna bağlı bir hak yoktur ve Robert Koch Enstitüsü'nün tavsiyeleri  bu konuda hiçbir ifade içermemektedir. İşveren, iş güvenliği uzmanı, şirket doktoru, işyeri işçi temsilciliği / personel temsilciliği / işçi temsilciliği ile çözüm aramak anlamlıdır. Ekibinizde yer alan çalışma arkadaşlarınızla birlikte hareket etmeniz tek başına hareket etmenizden daha iyidir.

  • Kovid-19 meslek hastalığı olarak kabul edilir mi?

    Çalışanın SARS-CoV-2 virüsü enfeksiyonu kapması iş kazası değildir. Zira bu salgın genel bir tehlike olarak tanımlanır. Günümüzde yaşanan bu salgında sigortalı, iş dışında da aynı zamanda ve aynı risk derecesinde bir tehlike ile karşı karşıya kalmıştır. Meslek hastalığından ancak, çalışanın yaptığı iş nedeniyle diğer çalışanlardan çok daha ciddi yüksek bir enfeksiyon riskine maruz kalması durumunda söz edilebilir. Bu gibi meslekler örneğin sağlık hizmetleri, tıp merkezleri, yaşlı bakım evleri veya labaratuvar gibi kurumlarda icra edilen mesleklerdir (BK 3101 enfeksiyon hastalıkları).

    Hastalığın meslek hastalığı olarak geçerli olabilmesi için aşağıda açıklanan üç koşulun yerine getirilmesi gerekir:

    • Mesleğini icra ederken SARS-CoV-2 ile enfekte olan bir kişiyle temas etme,
    • Örneğin yüksek ateş veya öksürük gibi hastalığa özel semptomlar ve
    • PCR testi ile virüsün tespit edilmesi.

    SARS-CoV-2 enfeksiyonu şüphesi olduğunda tedaviyi yürüten doktora veya işyeri doktoruna* enfeksiyonun çalışırken kapılabilmiş olabileceği söylenecektir. İşletme içi işçi temsilciliğine de bilgi verilmelidir, işçi temsilciliği iş kazası bildirimini imzalamalıdır. Doktor ve işveren, çalışanın sigortalı olduğu yasal iş kazası sigorta şirketine meslek hastalığı ile ilgili gerekçeli bir şüphenin bulunduğu ihbarını yapmakla yükümlüdür.

    Eğer doktor ve işveren bu ihbarı yapmadığında sigortalı meslek hastalığı şüphesini ilgili sigorta şirketine ihbar edebilir.

    Hastalık meslek hastalığı olarak kabul edildiğinde çalışan için birçok avantajı vardır:

    • Örneğin iş yerinde çalışırken enfekte bir kişi ile doğrudan temas etme yolu ile hastalığı kapmış olma şüphesi olduğunda SARS-CoV-2 test ücreti sonradan da ödenir.
    • Yasal iş kazası sigortası tedavi masraflarını üstlenir ve gerek duyulduğunda tıbbi, mesleki ve sosyal rehabilitasyon masraflarını da karşılar.
    • Kalıcı iç gücü kaybı oluştuğunda emekli ödemesi yapılır.
    • Ölüm durumunda geride kalan eş, çocuk vs. için ölüm aylığı bağlanır.

    Kamu kurumlarında çalışanlar için bölge iş kazası sigortası veya belediye iş kazası sigorta kurumu yetkilidir. Özel sektörde veya kilise kurumlarında çalışanlar için Sağlık ve Bakım Meslek Odası (Berufsgenossenschaft für Gesundheitsdienst und Wohlfahrtspflege (BGW)) yetkilidir.

    Tehlike ihbarı linki: Tehlike ihbarı

  • Maske kişisel koruma donanımı olarak yeterli (geçerli) midir?

    Maskeler medikal olmayan ve medikal olmak üzere ikiye ayrılır. Federal İlaç ve Medikal Ürünler Enstitüsünün (BfArM) bu konudaki açıklaması şöyle „Maskeler, piyasadaki yaygın kumaşlardan üretilen yardımcı maske (1. „Community maskeleri“) ve geçerli olan yasal düzenleme ve teknik standartları yerine getiren ve koruma etkisi (2. Medikal yüz maskeleri ve 3. Filtreli yarı maskeler) bulunan maskeler olmak üzere ayrılır.“ Korona virüsü (SARS-CoV-2 / Covid-19) konusunda kendinizin imal ettiği („Community maskeleri olarak tanımlanan“), medikal yüz maskeleri ve filtreli yarı maskeler (FFP1, FFP2 ve FFP3) için geçerli , 31.03.2020 son güncelleme tarihli BfArM bilgilerini okuyunuz.

    Federal İş Güvenliği ve İş Sağlığı Dairesinin (BAUA) Community maskeleri (MNB) ile ilgili açıklaması: „Maske imalatında kullanılan malzemeler kişisel iş güvenliği donanımı için yerine getirilmesi gereken koşulları yerine getirmiyor. Bu maskeler örneğin DIN EN 149  standartına uygun partikülleri filtreleyen maskeler gibi koruma sağlamaz, solunum yolunu korumaz ve medikal maske değildir.“ (Maske ve diğer koruma donanımlarının kullanımı, konularına verilen 27.05.2020 son güncelleme tarihli yanıt) Robert-Koch Enstitüsünün (RKI) bu konudaki tespiti: „Sağlık ve bakım hizmetlerinde yakın fiziksel temas genellikle kaçınılmazdır ve bu nedenle cerrahi maskeler (MNS) ve partikülleri filtreleyen yarı maskeler (FFP2-/FFP3 maskesi) iş sağlığı ve enfeksiyon koruma alanında kullanılan kişisel koruma donanımı olarak geçerli standart maskelerdir.“(Salgın Bülteni 19|2020 7 Mayıs 2020, Robert Koch Enstitüsü, Sayfa 3)

    Böylece Community maskeleri giysinin bir parçasıdır ve kişisel koruma donanımı değildir. Bu tür Community maskelerini takma zorunluluğu talimatının verilmesi giysi yönetmeliğine girer ve yönetmeliğe tabi kişiler bu kararda söz sahibidir. Yukarıdaki açıklamalar ışığında, bu talimatların ilgili resmi mercilerin tarafından verildiği doğru değildir. Sadece cerrahi maskeler (MNS) ve partikülleri filtreleyen yarı maskeler (FFP2-/FFP3 maskesi) kişisel iş güvenliği için koruyucu donanım olup yasal standartları yerine getirir.

 

 

  • Co by měli jako zaměstnanci vědět

    Zde najdete odpovědi na často kladené otázky týkající se práce ve zdravotnictví a sociálních službách v době koronavirové krize. Současná pandemie staví pracující, jako např. uklízecí personál v nemocnicích nebo domech s pečovatelskou službou, před složité otázky. Připravili jsem pro vás informace o tom, na co musíte dbát a jaká jsou vaše práva.

  • Na vašem pracovišti nemáte žádné (dostatečné) ochranné vybavení (tzn. roušky, ochranné pracovní pláště, dezinfekční prostředky). Musíte přesto pracovat i bez ochranných pomůcek?

    V zásadě nemusíte. V současné výjimečné situaci se však dostávají jak jednotliví zaměstnanci, tak i zaměstnavatelé do pozice, že musejí volit mezi dvěma zly resp. riziky: na jedné straně ochranou vlastního zdraví, na druhé straně péčí o pacienty, rezidenty nebo klienty.

    I nadále platí pravidla bezpečnosti a ochrany zdraví zaměstnanců při práci a zaměstnavatel musí udělat vše pro to, aby zabránil ohrožení pracovníků případnou nákazou koronavirovým onemocněním.

    Pokud zaměstnavatel nesplní povinnost zajistit řádnou péči a ochranu zdraví svých zaměstnanců, kterou mu ukládá ustanovení § 618 německého občanského zákoníku (BGB), může mít dotčený zaměstnanec nebo dotčená zaměstnankyně podle převládajícího mínění právo odmítnout výkon práce (rozhodnutí Spolkového pracovního soudu (BAG) ze dne 18. října 2017 – 10 AZR 330/16). To se však vztahuje vždy pouze na konkrétní činnosti, při kterých nebyla zajištěna nezbytná bezpečnostní opatření. U ostatních činností nelze výkon práce odmítnout.

    V souvislosti s aktuálním nedostatkem ochranných pomůcek vzniká celá řada etických a morálních otázek, na které nelze na dálku odpovědět.

    V případě nedostačujícího nebo chybějícího ochranného vybavení

    • je zcela zásadní, aby se společně hledal způsob, jak s touto situací zacházet. Hledejte s celým svým týmem řešení, která je pro všechny únosná. Společně můžete například zvážit a dohodnout se na tom, jak budete reagovat, pokud zaměstnavatel nesplní nebo nemůže splnit svou povinnost řádné péče o zdraví zaměstnanců.
    • podejte u zaměstnavatele oznámení o ohrožení bezpečnosti a zdraví, které vás zbaví rizika odpovědnosti. Informujte ho o tom, že práci nelze vykonávat v souladu s předpisy a náležitými profesními normami. Oznámení existujícího ohrožení je důležité už i kvůli dokumentaci situace, aby bylo později možné prokázat případnou nemoc z povolání. Oznámení o ohrožení bezpečnosti a zdraví by se mělo podávat opakovaně.
    • je také možné podat stížnost u rady zaměstnanců, personální rady nebo zástupců zaměstnanců volených podle německého zákona o organizaci pracovních vztahů v podniku (Betriebsverfassungsgesetz), zákona o zastoupení zaměstnanců ve veřejné správě (Personalvertretungsgesetz) nebo právních předpisů o zastoupení zaměstnanců (Mitarbeitervertretungsrecht). Orgán zastupující ve firmě zájmy pracujících musí poté usilovat o nápravu příčin stížnosti. Tento postup je důležitý nejen z důvodu vlastní ochrany zaměstnanců, stejně jako ochrany ostatních pacientů, kolegů a okolí, ve kterém se zaměstnanci pohybují, před přenosem virové nákazy, ale také za účelem udržení funkčnosti zařízení.
    • Pokud některý ze zaměstnanců nevidí žádné jiné řešení kromě uplatnění svého práva na odmítnutí výkonu práce, měl by se přesto obrátit napřed o radu na tajemníka či tajemnici své odborové organizace, aby byl schopen odhadnout pracovně-právní důsledky.

    Doporučení Federální institutu pro bezpečnost a ochranu zdraví při práci (BAUA) k zásadám hygieny a k ochrannému oděvu.

  • V současné době patříte do rizikové skupiny a musíte se proto zvlášť chránit před nákazou. Může vás váš zaměstnavatel nutit k tomu, abyste pracovali s pacienty, rezidenty či klienty na mimořádně ohroženém pracovišti? Vyžaduje od vás zaměstnavatel, abyste mu poskytli informace o svém onemocnění a příznacích, které případně máte?

    Zaměstnanci, kteří jsou schopni pracovat, mají zásadně povinnost dostavit se do práce. Zároveň musejí být zaměstnanci patřící do rizikových skupin, jako chronicky nemocné a starší osoby, chráněni před nákazou a neměli by pracovat přímo v oblasti bezprostřední péče o infikované nebo potenciálně infikované pacienty. Máte právo, abyste byli přeloženi na pracoviště, kde nejste vystaveni riziku nákazy a kde nemáte bezprostřední kontakt s pacienty, a to beze změny platové třídy či jiného znevýhodnění.

    Na otázku, co je třeba konkrétně udělat pro ochranu rizikových skupin, nelze dát všeobecně platnou odpověď. Nebezpečí nákazy jednotlivých profesních skupin je při pandemii vzhledem ke způsobu přenosu infekce různě velké. Podle zákona o bezpečnosti a ochraně zdraví při práci je zaměstnavatel povinen zorganizovat práci tak, aby se pokud možno zabránilo ohrožení zdraví zaměstnanců nebo aby toto ohrožení bylo co nejmenší.

    Již z tohoto důvodů je zapotřebí, aby zaměstnanec či zaměstnankyně informovali zaměstnavatele, pokud pro ně jejich práce představuje individuální zdravotní riziko. Za tímto účelem se musejí obrátit (popř. telefonicky) na svého praktického nebo specializovaného lékaře s žádostí o vystavení lékařského osvědčení a zaslání poštou nebo e-mailem na domácí adresu.

    V lékařském osvědčení by mělo být uvedeno, že zaměstnanec/zaměstnankyně patří na základě zjištěného onemocnění do jedné z rizikových skupin podle definice Institutu Roberta Kocha (RKI). Přitom není nutné, aby se zaměstnavatel dozvěděl, o jaké onemocnění se jedná a jaká je s ním spojena diagnóza. Zaměstnavatel má pouze právo na to, aby mu bylo předloženo lékařské osvědčení, ze kterého vyplývá, že zaměstnanec/zaměstnankyně patří do rizikové skupiny a musí se obzvlášť chránit před nákazou koronavirovým onemocněním, takže v současné situaci nemůže vykonávat činnost sjednanou v pracovní smlouvě nebo určité úkony.

    Okruh osob patřící do rizikových skupin je uveden v informacích Institutu Roberta Kocha SARS-CoV-2 – Informace ke koronavirovému onemocnění 2019 – COVID-19 (SARS-CoV-2 Steckbrief zur Coronavirus-Krankheit-2019 (COVID-19)) v kapitole 2. Průběh nemoci a demografické vlivy (2. Krankheitsverlauf und demografische Einflüsse). Seznam RKI není ale vyčerpávající. Mohou existovat i jiné zdravotní důvody, které představují zvýšené riziko. Závažnost rizika musí posoudit lékař. Institut Roberta Kocha zveřejnil informace pro osoby se zvýšeným rizikem.

    Lékařské osvědčení se musí předložit zaměstnavateli. Zaměstnavatel musí v rámci své povinnosti náležité péče o zaměstnance (§ 618 německého občanského zákoníku BGB) přezkoumat alternativní, méně rizikové možnosti využití pracovníka.

    V menších firmách bez orgánu zastupujícího zájmy zaměstnanců se mohou zaměstnanci v rámci nabízené zdravotní péče kdykoli obrátit na závodního lékaře/lékařku a konzultovat s ním obavy týkající se aktuální situace. Závodní lékař/ka může navrhnout zaměstnavateli vhodná ochranná opatření.

    Tuto možnost mají i zaměstnanci ve firmách, ve kterých působí orgán zastupující zájmy zaměstnanců. Kromě toho se ale mohou také kdykoli obrátit na radu zaměstnanců nebo ve veřejných službách na personální radu nebo na jiné zastoupení zaměstnanců. V ideálním případě se firemní zastoupení zaměstnanců domluví s pracovníky pověřenými zaměstnavatelem otázkami bezpečnosti práce a se závodními lékaři na ochranných opatřeních pro obzvlášť ohrožené zaměstnance.

  • Pracujete s lidmi nakaženými koronavirem. Můžete požadovat přeložení na méně rizikové pracoviště nebo uvolnění z práce, protože nechcete doma ohrozit nákazou své děti nebo starší rodinné příslušníky? (rizikové skupiny)

    Nárok na uvolnění z práce na základě pracovního práva nemáte a Institut Roberta Kocha se ve svých doporučeních k takovéto situaci nevyjadřuje. V tomto případě je proto vhodné se snažit najít řešení společně se zaměstnavatelem, pracovníkem pověřeným bezpečností a ochranou zdraví při práce, závodním lékařem nebo lékařkou, radou zaměstnanců/personální radou/zastoupením zaměstnanců. Je vždy lepší jednat společně s kolegy z vašeho týmu než jednat sám.

  • Je Covid 19 nemoc z povolání?

    Infekční onemocnění způsobené koronavirem SARS-CoV-2 není v běžném případě pracovní úraz či nemoc z povolání. Tato pandemie představuje totiž takzvané obecné nebezpečí, to znamená ohrožení, kterému je pojištěná osoba vystavena ve stejnou dobu a se stejnou intenzitou i mimo své pracoviště. O nemoc z povolání se však může jednat v tom případě, když byli zaměstnanci ve srovnání s ostatními osobami vystaveni během své profesní činnosti zásadně vyššímu nebezpečí infekční nákazy, jako například pracovníci ve zdravotnictví, zdravotních zařízeních, sociálních službách nebo v laboratořích (viz příloha k německému Nařízení o nemocech z povolání BK 3101 Infekční onemocnění).

    Pro uznání onemocnění za nemoc z povolání musí být zásadně splněny tři podmínky:

    • Kontakt s osobami nakaženými koronavirem SARS-CoV-2 v rámci profesní činnosti,
    • relevantní příznaky onemocnění, například horečka nebo kašel, a
    • potvrzení koronavirového onemocnění laboratorním testem PCR.

    V případě podezření na koronavirové onemocnění SARS-CoV-2 je nutné projednat s vyšetřujícím lékařem nebo vyšetřující lékařkou resp. se smluvním firemním lékařem/lékařkou možnost vzniku onemocnění v souvislosti s výkonem povolání. Zároveň je nutné informovat zastoupení zaměstnanců ve své firmě, které musí podepsat oznámení o nemoci z povolání. Lékařka či lékař stejně jako zaměstnavatel/ka jsou povinni oznámit odůvodněné podezření na vznik nemoci z povolání příslušnému poskytovateli zákonného pojištění odpovědnosti zaměstnavatele.

    Pokud se tak nestane, může podezření na nemoc z povolání oznámit neformálním způsobem také sám pojištěnec.

    Uzná-li pojišťovna infekční onemocnění jako nemoc z povolání, má to pro postižené osoby mnoho výhod:

    • Pokud existuje podezření na infekci v souvislosti s pracovním výkonem – například v případě přímého kontaktu s infikovanou osobou v zaměstnání – hradí pojišťovna náklady na test SARS-CoV-2 také se zpětnou platností.
    • Zákonné pojištění odpovědnosti zaměstnavatele za škody při pracovním úrazu nebo nemoci z povolání převezme navíc náklady vynaložené na léčbu a pokud je to nezbytné, také na lékařskou, profesní nebo sociální rehabilitaci.
    • Výplaty důchodů v případě trvale snížené pracovní schopnosti
    • Pozůstalostní důchod pro rodinné příslušníky v případě úmrtí

    Pro příspěvkové organizace je příslušné regionální zákonná úrazová pojišťovna pro pracující ve veřejných službách (Unfallkasse) resp. obecní asociace zákonného úrazového pojištění (Unfallversicherungsverband). Zařízení provozovaná soukromými subjekty nebo církví spadají pod oborovou pojišťovnu zdravotnických a sociálních služeb (Berufsgenossenschaft für Gesundheitsdienst und Wohlfahrtspflege - BGW).

    Odkaz k Oznámení o ohrožení: Oznámení o ohrožení bezpečnosti a zdraví

  • Ochrana úst a nosu jako osobní ochranný pracovní prostředek?

    Zásadně je nutné rozlišovat, zda se u roušek pro ochranu úst a nosu jedná o zdravotnické či nezdravotnické pomůcky. Německý Spolkový institut pro léčiva a zdravotnické prostředky (BfArM) k tomu uvádí: „V podstatě je nutné rozlišovat mezi rouškami, které jsou vyrobeny jako provizorní ochrana úst a nosu z látek běžně dostupných na trhu (1. roušky pro širokou veřejnost) a rouškami či respirátory, které splňují příslušné zákonné požadavky a technické normy a představují proto masky s odpovídajícími ochrannými účinky (2. lékařské roušky na obličej a 3. polomasky s filtračními účinky).“ Viz také Informace Spolkového institutu pro léčiva a zdravotnické prostředky BfArM o používání vlastnoručně vyrobených roušek, lékařských roušek a filtračních polomasek (třídy FFP1, FFP2 a FFP3) v souvislosti s koronavirovou nákazou (SARS-CoV-2 / Covid-19), stav 31.03.2020.

    K látkovým šitým rouškám/ochraně úst a nosu (MNB) uvádí Spolkový ústav pro bezpečnost práce a pracovní lékařství (BAUA): „Použité materiály nesplňují požadavky kladené na osobní ochranné pracovní prostředky. Ochrana úst a nosu těmito rouškami není tak efektivní jako v případě filtračních polomasek určených k ochraně proti částicím podle normy DIN EN 149. Tyto roušky proto nejsou osobní ochrannou pracovní pomůckou, ochranou dýchacího ústrojí a zdravotnickým prostředkem.“ (Odpovědi týkající se používání roušek a dalších ochranných pracovních prostředků, stav 27.05.2020) V důsledku tohoto vyjádření uvádí Institut Roberta Kocha (RKI): „Ve zdravotnictví a v sektoru pečovatelských služeb se často nelze vyhnout úzkému fyzickému kontaktu s klienty. Chirurgická ochrana úst a nosu (chirurgická rouška, MNS) a filtrační polomasky (třídy FFP2/FFP3) proto patří k osobním ochranným pracovním prostředkům, používaným standardně v rámci BOZP a ochrany proti infekčním onemocněním.“ (Epidemiologisches Bulletin 19|2020, 7. května 2020, Robert Koch-Institut, strana 3)

    Látkové roušky pro širokou veřejnost jsou tedy součástí oblečení a nelze je považovat za osobní ochranné pomůcky. Nařízení nosit tyto roušky je tudíž předpis týkající se způsobu oblékání a musí o něm spolurozhodovat také příslušní zástupci zaměstnanců. Podle výše uvedených informací mohou být odkazy na odpovídající úřední rozhodnutí zamítnuty jako nesprávné. Pouze chirurgická ochrana úst a nosu (MNS) a filtrační polomasky pro ochranu proti částicím jsou vhodnou osobní pracovní ochrannou pomůckou a odpovídají oficiálním požadavkům.

 

 

  • Co muszą wiedzieć pracownicy

    W tym miejscu znajdują się często zadawane pytania na temat pracy pracowników służby zdrowia i opieki społecznej w okresie kryzysu związanego z koronawirusem. Pandemia stawia różne wyzwania przed pracownikami, np. personelem sprzątającym w szpitalach lub domach opieki. Poniżej zebraliśmy informacje o tym, na co powinieneś zwracać uwagę i jakie przysługują ci prawa.

  • Nie mamy do dyspozycji w naszym dziale (wystarczającego) wyposażenia ochronnego (tj. maseczek ochronnych, fartuchów ochronnych, środków do dezynfekcji). Czy mimo to muszę pracować bez środków ochrony?

    Zasadniczo nie. Jednak w obecnych, wyjątkowych warunkach, zarówno poszczególny pracownik, jak i pracodawca są w sytuacji, w której muszą dokonać oceny dwóch trudnych kwestii / ryzyka: z jednej strony potrzeby zabezpieczenia własnego pracowników, a z drugiej opieki nad pacjentami / mieszkańcami / klientami.

    Nadal obowiązują pracowników przepisy bhp, a pracodawca musi dołożyć wszelkich starań, by nie dopuścić do sytuacji zagrożenia pracowników w związku z ewentualnym zarażeniem koronawirusem.

    W przypadku jednak, gdy pracodawca nie wywiąże się ze spoczywającego na nim obowiązku dbałości o pracownika i chronienia go, który wynika m.in. z § 618 niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB), pracownikowi może przysługiwać prawo do odmowy spełnienia świadczenia (orzeczenie Federalnego Sądu Pracy (BAG) z dnia 18 października 2017 r. - 10 AZR 330/16). Powyższa możliwość odnosi się zawsze wyłącznie do konkretnych czynności, przy których wykonywaniu pracownik nie został wyposażony w niezbędne środki ochrony. Jeżeli chodzi o wykonywanie innych czynności, to w ich przypadku nie przysługuje pracownikowi prawo do odmowy spełnienia takiego świadczenia.

    Obecne braki w zaopatrzeniu w środki ochrony rodzą pytania natury etycznej i moralnej, na które nie można odpowiedzieć patrząc na nie z daleka.

    W przypadku niewystarczającego wyposażenia ochronnego lub jego braku:

    • Kluczowe znaczenie ma wspólne radzenie sobie z zaistniałą sytuacją. Poszukajcie w swoich zespołach takich wspólnych rozwiązań, które wszyscy będą mogli zaakceptować. W ten sposób możecie rozważać i uzgadniać wspólny tryb postępowania w sytuacji, gdy pracodawca nie wypełnia lub nie może wywiązać się ze spoczywającego na nim obowiązku dbałości o pracownika.
    • Sporządzajcie powiadomienia o występującym zagrożeniu, co zwolni was z ryzyka związanego z odpowiedzialnością za zaistniałą sytuację. Zgłaszajcie pracodawcy, że praca nie mogła zostać wykonana zgodnie z przepisami i standardami obowiązującymi w waszym zawodzie. Powiadomienie o występującym zagrożeniu jest również bardzo ważne w sytuacji, gdy trzeba udokumentować ewentualną chorobę zawodową. Takie powiadomienia dotyczące występującego zagrożenia można wysyłać kilkakrotnie.
    • Możliwe jest także złożenie skargi do rady zakładowej / rady pracowników / reprezentacji pracowników w oparciu o ustawę o ustroju przedsiębiorstw / ustawę o radach pracowników / ustawę o reprezentacji pracowników. Organ reprezentujący pracowników w zakładzie pracy musi podjąć działania zaradcze wobec sytuacji opisanej w skardze. Ma to na celu zabezpieczenie własne pracowników, a także ochronę innych pacjentów, współpracowników i otoczenia osób zatrudnionych przed przenoszeniem zakażenia oraz utrzymanie funkcjonowania placówki.
    • Kto nie widzi innego sposobu, niż skorzystanie z przysługującego mu prawa do odmowy spełnienia świadczenia, ten powinien wcześniej zasięgnąć porady sekretarza organizacji związkowej, dzięki czemu będzie mógł dokonać oceny ryzyka z perspektywy przepisów prawa pracy.

    Zalecenia Federalny Instytut Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (BAUA) dotyczące środków higieny i odzieży ochronnej.

  • Należę do grupy ryzyka i muszę szczególnie chronić się przed zakażeniem. Czy mój pracodawca może zmusić mnie do pracy z pacjentami / mieszkańcami / klientami w strefach wysokiego ryzyka? Czy pracodawca wymaga ode mnie informowania go o moich chorobach i ewentualnych występujących u mnie objawach?

    Pracownicy zdolni do pracy są co do zasady zobowiązani do stawienia się do pracy. Jednocześnie konieczna jest ochrona pracowników z grup ryzyka, np. osób z chorobami przewlekłymi i osób starszych, które nie powinny być kierowane do sprawowania bezpośredniej opieki nad pacjentami zarażonymi lub potencjalnie zarażonymi. Osobom tym przysługuje prawo do przeniesienia do pracy w strefach niezagrożonych / w których nie mają kontaktu z pacjentem, przy czym osoby te zachowują swoją dotychczasową grupę zaszeregowania, a ich sytuacja zawodowa nie ulega pogorszeniu.

    Trudno udzielić ogólnej odpowiedzi na pytanie, co konkretnie należy zrobić, aby chronić grupy ryzyka. W przypadku pandemii ze względu na drogi transmisji wirusa choroba dotyka poszczególne grupy zawodowe w różnym stopniu. Zgodnie z ustawą bhp pracodawca jest zobowiązany do zorganizowania pracy w taki sposób, aby unikać zagrożenia lub ograniczyć je do minimum.

    W tym celu konieczne jest, by pracownik przekazał pracodawcy stosowne informacje na temat występującego w jego przypadku szczególnego ryzyka zdrowotnego. Jeśli takie ryzyko występuje, pracownik kontaktuje się ze swoim lekarzem rodzinnym lub lekarzem-specjalistą (ewentualnie telefonicznie), który wystawia pracownikowi stosowne zaświadczenie i przesyła je pocztą lub pocztą elektroniczną.

    Zaświadczenie lekarskie powinno potwierdzać, że ze względu na istniejącą wcześniej chorobę pracownik należy do grupy ryzyka, którą zdefiniował Instytut Roberta Kocha (RKI). W takiej sytuacji pracodawca nie musi uzyskać konkretnej wiedzy o chorobach pracownika oraz związanej z nimi diagnozie. Pracodawca ma jedynie prawo do otrzymania zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika, że dany pracownik należy do grupy ryzyka i musi być specjalnie chroniony przed zakażeniem koronawirusem, w związku z czym w danym momencie nie jest w stanie wykonywać czynności wynikających z umowy o pracę lub pojedynczych prac.

    Sporządzona przez RKI lista grup osób zaliczanych do grupy ryzyka znajduje się w informacji na temat choroby COVID-19 wywoływanej przez koronawirusa SARS-CoV-2 [„SARS-CoV-2 Steckbrief zur Coronavirus-Krankheit-2019 (COVID-19)"] w rozdziale 2 pt. „Przebieg choroby i wpływy demograficzne”. Lista RKI nie jest kompletna. Możliwe jest również występowanie innych przyczyn medycznych zwiększających ryzyko. Ocena stanu pacjenta pozostaje w gestii lekarza. RKI opublikował pomocnicze informacje dla osób, u których występuje podwyższone ryzyko.

    Zaświadczenie lekarskie jest przedkładane pracodawcy. Pracodawca w ramach spoczywającego na nim obowiązku dbałości o pracownika (§ 618 niemieckiego kodeksu cywilnego (BGB)) musi sprawdzić, czy istnieją alternatywne możliwości zlecenia pracownikowi wykonywania prac obarczonych mniejszym ryzykiem.

    W mniejszych firmach, w których nie ma zakładowej reprezentacji pracowników, pracownicy mogą skontaktować się w każdej chwili z lekarzem zakładowym w ramach badań przeprowadzanych na ich życzenie i z omówić z lekarzem swoje obawy. Lekarz zakładowy może zainicjować wprowadzenie przez pracodawcę zasadnych środków ochronnych.

    W przedsiębiorstwach, w których występuje zakładowa reprezentacja pracowników, pracownicy również mają taką możliwość, a alternatywnie mogą w każdej chwili zwrócić się do rady zakładowej, rady pracowników albo reprezentacji pracowników. W idealnej sytuacji grono składające się z osób reprezentujących interesy pracowników w firmie, specjalistów bhp wyznaczonych przez pracodawcę oraz lekarzy zakładowych określa środki ochrony dla pracowników szczególnie zagrożonych.

  • Pracuję z osobami zarażonymi koronawirusem. Czy mogę wnioskować o pracę w mniej niebezpiecznym miejscu lub o zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy, ponieważ nie chcę narażać na niebezpieczeństwo swoich dzieci, czy mieszkających ze mną starszych członków mojej rodziny? (grupa ryzyka)

    W przepisach prawa pracy brak jest takich uprawnień, a zalecenia Instytutu Roberta Kocha nie zawierają żadnych wskazówek na ten temat. Właściwym krokiem byłoby poszukanie rozwiązań wspólnie z pracodawcą, specjalistą bhp, lekarzem zakładowym, radą zakładową/radą pracowników/ reprezentacją pracowników. Ponadto lepiej działać wspólnie z kolegami z zespołu, niż działać w pojedynkę.

  • Czy Covid-19 jest uznawany za chorobę zawodową?

    Zazwyczaj zakażenie wirusem SARS-CoV-2 nie jest uważane za wypadek przy pracy, ponieważ pandemia to tak zwane zagrożenie ogólne – jest takim zagrożeniem, na które osoby ubezpieczone są narażone w tym samym czasie i w tym samym stopniu również poza pracą. Możemy jednak mieć do czynienia z chorobą zawodową w sytuacji, gdy pracownicy w związku z wykonywaną pracą są narażeni na znacznie większe ryzyko zarażenia, niż inne osoby - np. w służbie zdrowia, w placówkach medycznych, w opiece społecznej lub w laboratoriach (instrukcja BK 3101 „Choroby zakaźne“).

    Istnieją trzy warunki, by schorzenie zostało uznane za chorobę zawodową:

    • kontakt z osobami zarażonymi SARS-CoV-2, do którego doszło w ramach wykonywania pracy zawodowej,
    • istotne objawy choroby, na przykład gorączka lub kaszel, oraz
    • wykrycie wirusa za pomocą testu PCR.

    W przypadku podejrzenia zakażenia SARS-CoV-2 należy skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub lekarzem zakładowym, by omówić ewentualny związek choroby z wykonywaną pracą zawodową. Należy poinformować zakładową reprezentację interesów pracowniczych, która musi kontrasygnować zgłoszenie wypadku. Lekarze, a także pracodawcy są zobowiązani do powiadamiania właściwej ustawowej instytucji ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków o każdym uzasadnionym podejrzeniu choroby zawodowej. Jeżeli tego nie uczynią, osoby ubezpieczone mogą same nieformalnie zgłosić podejrzenie wystąpienia choroby zawodowej.

    Uznanie zakażenia za chorobę zawodową oznacza liczne korzyści dla osób nią dotkniętych:

    • Przy podejrzeniu, że mamy do czynienia z zakażeniem, do którego doszło w zawiązku z wykonywaniem pracy zawodowej - na przykład, jeśli w pracy miał miejsce bezpośredni kontakt z osobą zakażoną - koszty testu SARS-CoV-2 są również pokrywane z mocą wsteczną.
    • Ustawowe ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków pokrywa koszty leczenia oraz, w razie potrzeby, koszty rehabilitacji medycznej, zawodowej i społecznej.
    • W przypadku trwałego zmniejszenia zdolności do zarobkowania wypłacana jest renta.
    • W przypadku śmierci przyznawana jest renta po zmarłym członku rodziny.

    Dla instytucji finansowanych ze środków publicznych podmiotem odpowiedzialnym jest regionalna kasa ubezpieczeń od następstw nieszczęśliwych wypadków lub gminne stowarzyszenie ds. ubezpieczeń od następstw nieszczęśliwych wypadków. W przypadku instytucji prywatnych lub kościelnych odpowiedzialnym podmiotem jest Zrzeszenie Zawodowe Służby Zdrowia i Opieki Społecznej (BGW).

    Link do powiadomienia o występującym zagrożeniu: powiadomienie o występującym zagrożeniu Gefährdungsanzeige

  • Czy maski osłaniające usta i nos uważane są za środki ochrony indywidualnej?

    Zasadniczo w przypadku masek osłaniających usta i nos należy dokonać rozróżnienia między produktami niemedycznymi a medycznymi. Federalny Instytut Leków i Wyrobów Medycznych (BfArM) tak pisze na ten temat: „Należy dokonać rozróżnienia między prowizorycznymi zabezpieczeniami przesłaniającymi usta i nos, wykonanymi z dostępnych w sprzedaży materiałów (1. „samodzielnie wykonana maska”) a tymi, które są maskami o określonym działaniu ochronnym, spełniającymi obowiązujące wymogi prawne i normy techniczne (2. medyczne maski ochronne i 3.  półmaski z filtrem).“ Patrz również wskazówki BfArM, które dotyczą stosowania samodzielnie wykonanych masek (zwanych po niemiecku „Community-Masken“), medycznych masek ochronnych, a także półmasek z filtem (FFP1, FFP2 i FFP3) w związku z występowaniem koronawirusa (SARS-CoV-2 / Covid-19), stan na dzień 31.03.2020.

    Federalny Urząd ds. Ochrony Pracy i Medycyny Pracy (BAUA) tak pisze o tzw. samodzielnie wykonanych maskach: „Stosowane do ich wykonania materiały nie spełniają wymogów dla środków ochrony indywidualnej, z tego powodu maseczki osłaniające usta i nos nie chronią tak, jak maski ochronne filtrujące cząsteczki, spełniające wymogi normy DIN EN 149 i nie są środkami ochrony indywidualnej, środkami ochrony dróg oddechowych ani produktami medycznymi.” (Odpowiedź w sprawie stosowania masek ochronnych i innego wyposażenia ochronnego (Verwendung von Schutzmasken und weiterer Schutzausrüstung) stan na dzień 27.05.2020) W związku z tym Instytut Roberta Kocha (RKI) stwierdza, co następuje: „W dziedzinie medycyny oraz opieki/opieki pielęgniarskiej bliski kontakt fizyczny jest często nieunikniony i dlatego maski chirurgiczne osłaniające usta i nos oraz tzw. półmaski filtrujące cząsteczki (maska FFP2/FFP3) są częścią standardowego wyposażenia ochrony indywidualnej stosowanego w ramach bhp i ochrony przed zakażeniami“ (Biuletyn Epidemiologiczny 19|2020 7 maja 2020 r., Instytut Roberta Kocha, strona 3).

    Wynika z tego, że samodzielnie wykonane maski są częścią ubioru, a nie wyposażeniem ochrony indywidualnej. Nakaz noszenia takich samodzielnie wykonanych masek jest więc przepisem odnoszącym się do ubioru, a o takich kwestiach współdecyduje podmiot reprezentujący interesy pracowników. W świetle powyższego, powoływanie się na odpowiednie zarządzenia urzędowe może zostać odrzucone, jako nieprawidłowe.

    Tylko maski chirurgiczne oraz półmaski filtrujące cząsteczki są odpowiednimi środkami ochrony indywidualnej spełniającymi wymogi urzędowe.

 

 

  • Ce trebuie să ştie salariaţii?

    Acestea sunt câteva întrebări frecvente legate de activitatea salariaţilor din sistemul medical şi al protecţiei sociale în perioada crizei corona . Pandemia pune salariaţii în faţa unor provocări deosebite, mai ales pentru personalul de curăţenie din spitale şi centrele de îngrijire a vârstnicilor. În cele ce urmează veţi afla de ce trebuie să ţineţi seama şi ce drepturi aveţi în această situaţie.

  • La locul nostru de muncă nu avem echipament de protecţie (suficient) (mască de protecţie faţă, şorţ de protecţie, dezinfectant). Sunt obligat să lucrez şi fără acest echipament de protecţie?

    În principiu, nu. Cu toate acestea, în perioada de faţă, atât angajatul, cât şi angajatorul se află în situaţia în care au de ales doar între două rele/riscuri: propria siguranţă, pe de o parte şi necesitatea de a-i deservi pe pacienţi/locatari/clienţi, pe de altă parte.

    Normele de siguranţa muncii şi sănătăţii salariaţilor sunt valabile în continuare, angajatorul fiind obligat să facă tot posibilul pentru a împiedica infectarea salariaţilor cu coronavirus.

    În cazul în care, angajatorul nu-şi îndeplineşte obligaţia prevăzută la art. 618 din Codul Civil german (BGB) privind asistenţa şi protecţia salariaţilor, angajatul afectat ar putea avea dreptul să refuze îndeplinirea sarcinilor de serviciu (vezi decizia BAG din 18 octombrie 2017 în dosarul 10 AZR 330/16). Acest drept se referă însă numai la anumite situaţii concrete, în timpul cărora angajatorul nu ia măsurile de protecţie necesare. În celelalte situaţii, angajatul nu are dreptul să refuze îndeplinirea sarcinilor de serviciu.

    Lipsa actuală a mijloacelor de protecţie ridică anumite semne de întrebare de natură etică şi morală, la care nu se poate răspunde de la distanţă.

    În situaţia în care echipamentul de protecţie lipseşte, sau este deficitar,

    • este importantă găsirea unei soluţii comune. Încercaţi să găsiţi în echipă o soluţie comună, convenabilă pentru toată lumea. Analizaţi şi puneţi-vă de acord asupra reacţiei necesare în cazul în care angajatorul nu-şi îndeplineşte, sau nu-şi poate îndeplini obligaţia de a-şi proteja angajaţii.
    • întocmiţi în scris o notificare de risc („Gefährdungsanzeige”), pentru a nu fi traşi la răspundere. Informaţi angajatorul că munca nu a putut fi prestată cu respectarea prevederilor legale şi a standardelor profesionale. Notificările de risc sunt utile şi pentru a putea documenta ulterior o anumită boală profesională. Notificările de risc se pot trimite în repetate rânduri.
    • aveţi şi posibilitatea de a depune o plângere la comitetul de întreprindere/sindicat/reprezentanţii salariaţilor, în conformitate cu prevederile legale în vigoare. Organismul care reprezintă interesele salariaţilor va trebui să soluţioneze plângerea respectivă. Acest lucru serveşte atât la protecţia personală a salariaţilor, pacienţilor, colegilor şi a persoanelor cu care aceştia vin în contact, cât şi la menţinerea capacităţii de funcţionare a instituţiei.
    • Persoanelor care consideră că nu au nicio altă soluţie în afară de a refuza îndeplinirea sarcinilor de serviciu, li se recomandă să se adreseze întâi secretarului de sindicat pentru a putea estima riscurile pe care şi la asumă astfel din punct de vedere legal.

    Recomandări Institutul Federal pentru Securitate și Sănătate în Muncă (BAUA) privind măsurile de igienă şi echipamentul de protecţie.

  • Fac parte în acest moment din grupa de risc şi trebuie să iau măsuri speciale pentru a mă feri de o infecţie. Mă poate obliga angajatorul să lucrez cu pacienţi/locatari/clienţi în sectoare de lucru foarte periculoase? Angajatorul îmi cere să-l informez cu privire la boala şi simptomele eventuale pe care le am?

    Salariaţii aflaţi în deplinătatea capacităţii de muncă sunt în general obligaţi să meargă la serviciu. În acelaşi timp, salariaţii care fac parte din anumite grupe de risc, cum ar fi cei care suferă de boli cronice şi angajaţii în vârstă, trebuie protejaţi în mod special, nefiind recomandat contactul acestora cu pacienţii infectaţi efectiv sau probabil. În acest caz aveţi dreptul să fiţi transferaţi într-un sector de lucru nepericulos/fără contact cu pacienţii, fără ca aceasta să aibă efect asupra categoriei de salarizare sau altor drepturi salariale.

    Nu se poate da un răspuns general la întrebarea privind măsurile care trebuie luate pentru protejarea grupelor de risc. Datorită modalităţilor de infectare existente, impactul pandemiei diferă mult de la o ocupaţie la alta.  Conform legii privind protecţia muncii, angajatorul este obligat să organizeze munca în aşa fel, încât să poată fi evitate sau reduse la minim toate riscurile.

    Pentru aceasta, salariatul va trebui să-l informeze pe angajator cu privire la riscul special existent pentru propria sănătate. Salariatul va trebui să se consulte (eventual telefonic) cu medicul de familie sau cu un medic specialist şi să-i ceară acestuia să-i trimită o adeverinţă medicală pe poştă sau pe mail.

    Adeverinţa medicală va trebui să documenteze faptul că salariatul, din cauza bolilor sale anterioare, face parte dintr-una din grupele de risc definite de institutul Robert Koch-Institut (RKI). Angajatorul nu trebuie să ştie care sunt bolile existente şi diagnosticul primit de angajat. Angajatorul are doar dreptul să ceară o adeverinţă medicală, din care reiese că angajatul face parte din grupa de risc şi că trebuie protejat special împotriva infectării cu coronavirus, motiv din care salariatul nu poate respecta obligaţiile din contractul de muncă, sau anumite sarcini de serviciu.

    Categoriile de persoane care fac parte din grupa de risc sunt definite de RKI în raportul „SARS-CoV-2 Steckbrief zur Coronavirus-Krankheit-2019 (COVID-19)“ , cap. „2. Evoluţia bolii şi impactul demografic” („Krankheitsverlauf und demografische Einflüsse”). Lista RKI nu este exhaustivă. Ar mai putea exista şi alte motive medicale care să justifice un anumit risc major. Analiza trebuie efectuată de medicul dvs. RKI a publicat o serie de informaţii utile pentru persoanele cu risc ridicat .

    Adeverinţa medicală va fi prezentată angajatorului. Pentru a-şi respecta obligaţia de a proteja angajaţii (art. 618 BGB), angajatorul va trebui să verifice existenţa unor locuri de muncă mai puţin riscante.

    La firmele mici, care nu au reprezentanţi ai salariaţilor, angajaţii pot consulta oricând medicul de întreprindere („Betriebsarzt”), pentru a afla care sunt riscurile existente. Medicul de întreprindere poate iniţia atunci în faţa angajatorului măsurile de protecţie necesare.

    Pe lângă această posibilitate, la firmele în care există reprezentanţi ai salariaţilor angajaţii se pot adresa oricând comitetului de întreprindere/sindicatului/reprezentantului respectiv. În cazuri ideale, organismul reprezentativ al salariaţilor se va consulta cu specialiştii în siguranţa muncii numiţi de angajator şi cu medicul de întreprindere cu privire la măsurile de protecţie speciale care trebuie luate pentru persoanele deosebit de expuse.

  • Lucrez cu persoane infectate cu coronavirus. Pot cere să fiu transferat într-un sector de lucru mai puţin periculos sau să fiu scos din activitate fiindcă acasă am copii sau membri de familie în vârstă, pe care nu vreau să-i pun în pericol? (grupa de risc)

    Codul muncii nu prevede astfel de drepturi, şi nici recomandările făcute de institutul Robert Koch-Institut nu se referă la astfel de situaţii. Încercaţi să găsiţi o soluţie adecvată împreună cu angajatorul, specialistul pentru siguranţa muncii, medicul de întreprindere şi sindicatul/reprezentanţii salariaţilor. E mai bine să acţionaţi împreună cu ceilalţi colegi din echipă, decât de unul singur.

  • Se consideră COVID-19 o boală profesională?

    În general, infecţia cu virusul SARS-CoV-2 nu se consideră un accident de muncă. Motivul este că pandemia e considerată un aşa-numit pericol generalizat - un risc la care persoanele asigurate sunt expuse în acelaşi timp şi cu aceeaşi intensitate şi în afara programului de lucru. Se consideră totuşi că este o boală profesională, dacă salariaţii, datorită activităţilor depuse, se expun unui pericol de infectare mult mai mare decât alte persoane - de exemplu personalul sanitar, medical, cel de îngrijire sau personalul din laboratoare (vezi BK 3101 - boli infecţioase).

    Pentru ca infecţia să fie recunoscută ca boală profesională trebuie îndeplinite în general trei condiţii:

    • contact cu persoane infectate cu virusul SARS-CoV-2, avut în timpul activităţilor profesionale,
    • simptome de boală relevante, cum ar fi febra sau tusea, şi
    • certificat de testare virus cu metoda PCR.

    Persoanele suspectate că s-au infectat cu virusul SARS-CoV-2 vor trebui să consulte un medic pentru a afla dacă infecţia se datorează activităţilor de la locul de muncă. Se vor informa şi reprezentanţii salariaţilor, care vor contrasemna la rândul lor procesul-verbal al accidentului de muncă. Medicii şi angajatorul sunt obligaţi să comunice casei de asigurări de accidente de muncă şi boli profesionale care sunt indiciile care justifică apariţiei acestei boli profesionale.

    Dacă aceştia nu vor proceda ca atare, persoana asigurată va putea informa şi personal casa de asigurări respectivă.

    Dacă infecţia a fost recunoscută ca boală profesională, persoanele afectate vor avea o serie de avantaje:

    • În cazul unei infecţii apărute la locul de muncă - de exemplu din cauza contactului direct avut cu alte persoane infectate - taxele percepute pentru testul SARS-CoV-2 vor fi restituite ulterior asiguratului.
    • Casa de asigurări de accidente de muncă şi boli profesionale va acoperi şi cheltuielile de tratament medical şi, dacă e cazul, cele de reabilitare medicală, profesională şi socială.
    • Pensie de invaliditate permanentă
    • În caz de deces, pensie de urmaş pentru membrii familiei

    De instituţiile aflate în subordinea autorităţilor publice răspunde casa regională de asigurări de accidente de muncă şi boli profesionale („regionale Unfallkasse”), resp. asociaţia comunală a acestor case de asigurări („Gemeinde-Unfallversicherungsverband”). De instituţiile private, sau aflate în subordinea bisericii, răspunde casa de asigurări de accidente de muncă şi boli profesionale „Berufsgenossenschaft für Gesundheitsdienst und Wohlfahrtspflege (BGW)”.

    Link notificare de risc: Gefährdungsanzeige

  • Masca de faţă poate fi considerată echipament individual de protecţie?

    În cazul măştilor de faţă trebuie să facem diferenţa între produsele medicale şi nemedicale.  Institutul Federal pentru Medicamente şi Produse Medicale („Bundesinstitut für Arzneimittel und Medizinprodukte” - BfArM) remarcă în acest context următoarele: „Se va face diferenţa între măştile de faţă confecţionate din stofe uzuale (1. „Măşti tip community”) şi cele care, pentru a îndeplini condiţiile legale în materie şi standardele tehnice, prezintă un efect protector explicit (2. Măşti faciale medicale şi 3. Măşti parţiale cu filtru)”. Vezi şi Nota BfArM privind folosirea măştilor confecţionate personal (aşa-numitele „măşti community“), măştile faciale medicale şi măştile parţiale cu filtru (tip FFP1, FFP2 şi FFP3) pentru protecţia împotriva coronavirus (SARS-CoV-2 / Covid-19), actualizat: 31.03.2020.

    Referitor la aşa-numitele măşti faciale tip „community” (MNB), Agenţia Federală pentru Protecţia şi Medicina Muncii („Bundesanstalt für Arbeitsschutz und Arbeitsmedizin” - BAUA) arată următoarele: „Materialele folosite nu îndeplinesc cerinţele unui echipament individual de protecţie. Măştile de faţă nu oferă aceeaşi protecţie ca şi măştile faciale cu filtru de particule prevăzute în standardul DIN EN 149, nefiind considerate deci echipamente individuale de protecţie, dispozitive de protecţie respiratorie şi produse medicale.“ (răspunsuri la Folosirea măştilor şi a altor echipamente de protecţie, actualizat:  27.05.2020). Prin urmare, Institutul Robert Koch (RKI) constată următoarele: „În sectorul medical şi al îngrijirii persoanelor este inevitabil contactul direct şi frecvent cu alte persoane, motiv din care, pentru protecţia muncii şi protecţia contra infecţiilor, din echipamentul individual de protecţie trebuie să facă parte obligatoriu măştile faciale chirurgicale (MNS) şi aşa-numitele măşti parţiale cu filtru de particule (tip FFP2/FFP3)” (vezi Epidemiologisches Bulletin 19/2020, 7 mai 2020, Robert-Koch-Institut, pag. 3).

    Măştile tip community intră deci în categoria obiectelor de îmbrăcăminte şi nu a echipamentelor de protecţie. Dispoziţia privind folosirea unor astfel de măşti tip community atinge deci  îmbrăcămintea de lucru, o măsură în care trebuie implicaţi reprezentanţii salariaţilor din unitate.   Având în vedere cele de mai sus, orice trimitere la anumite dispoziţii date de autorităţi poate fi respinsă ca fiind incorectă. Numai măştile faciale chirurgicale (MNS) şi măştile parţiale cu filtru de particule reprezintă un echipament individual de protecţie, corespunzător reglementărilor legale.

  • 1 / 3

Weiterlesen

Kontakt

Immer aktuell informiert

Neues aus dem Gesundheits- und Sozialwesen, ganz einfach per Newsletter an die eigene E-Mail-Adresse. Eintragen und immer auf dem neuesten Stand bleiben.